NEONLARDA YÜRÜYORUM BAK AKLIMDA SEN VARSIN
Gece ışıltılı neon ışıklar altında pavyon ve barlarda geçti gençliğimiz.
Gündüz eşek gibi çalış akşam üç- beş arkadaşla yürü meyhaneye ordan pavyona. Bakmışsın cepte para kalmamış.
1970 li yıllarda kiralar ucuzdur.
Kimse ev almayı pek düşünmezdi sadece köyde tarlasını satıp varoşlar bir ev alan köylülerden başka.
Kooperatifler sayesinde ev bark sahibi olurduk şimdilerde o da yok artık hayal.
Universite bitiren elle gisterilirdi. .emniyet pek önemsenmezdi çünkü parası azdı o yıllarda.
Ama kız istemede en avantajlı kesim yine de memurlardı.
Bende bir memur çocuğuydum ve gurur duyardım babamla.
Açtık ama delikanlıkdık o yetmişli yıllarda.
Şimdiki gibi hazır tavuk yoktu.
Kesip alırdık ya da dedem eve getirir keser tavuk hindi bolca yerdik.
Bir seferinde iki güzel horoz getirdi dedem ağlamama dayanamadı kesmedi.
Çilli horoz abimin, kırmızı horoz benimdi.
Kimlerde beslerdik horozları.
Bir gün birbirleriyle kavga ederken birinin gözü çıkmıştı yani benim horozumun.
Çok üzülmüştüm
Yumurtalar doğal ve sağlıklıydı.
Şu an yazık tavuklar 24 saat uyumadan günde 4 kez yumurtlatılıp sonra kesime gidiliyorlar bizler için yani biz insanlar için kafeslerde kanat açamadan ölüyorlar.
Kimin için?
Bizler için.
Ya mezbahaya giden dana koyun kuzu oğlaklar?
1970 li yıllarda nüfus ne kadardı?
Şimdi ne kadar?
Et, süt giyim konut edinme naylon poşet üretimi çöp ve insanlar çoğaldıkça bunlar da artıyor.
Bunun bedelini de en çok zavallı hayvanlar ödüyor.
Gece neon îşıkları altında insanlığımdan utanarak geçiyor yürüyorum artık.
Metin İmer
